حسین جان
پشیمونم از نامه‌ای که نوشتم بیایی
می‌میرم زِ دلشوره آقا بگو که کجایی؟
حسین جان

حسین جان
چی می‌شه، نیاری ربابو، نیاری علی‌اصغرت رو
بذاری بمونه مدینه، نیار دخترت رو
حسین جان

حسین جان، حسین جان، حسین جان...
****
حسین جان
ببین گرمه بازارِ شمشیر و نیزه‌فروشا
داره دِق میده مُسلمو خنده‌ی چکمه‌پوشا
حسین جان

حسین جان
به زن‌ها بگو معجرای اضافه بیارن
بگو زیورآلات و گوشواره‌ها رو دربیارن
حسین جان

حسین جان، حسین جان، حسین جان...
****
حسین جان
دارن رو سرِ پاکِ عباسِ تو شرط می‌بندن
می‌ترسم به اشکِ چشمای تو آقا بخندن
حسین جان

حسین جان
سنان دنبالِ نیزه‌های بلنده تو بازار
منم روی دارالاماره به عشقت گرفتار
حسین جان
****
(غریب گیر آوردنت
با نیزه زد تو دهنت)

عزّت گرفتم در حرم ارباب راهم داد
در زیر خیمه مادرش زهرا پناهم داد

روشن شده چشمم زِ دیدار سیاهی‌ها
با دست‌هایش مادرش رَخت سیاهم داد

عرض ادب‌ها جای خود ممنونم از آقا
بر سفره‌ی مهمانی‌اش اذن نگاهم داد

آقای ما باشد مرامش آبرو‌داری
تا وقت مردن، مهلت تَرک گناهم داد

من از همه آلوده‌تر بودم حسین آمد
با دست‌گیری‌اش نجات از قعر چاهم داد

هنگام گریه چشم در چشمِ حسینم من
ممنونم از آقا که جایی در سپاهم داد

سر برنمی‌دارم زِ درگاهش که بر من هم
یک تکّه‌ای از نان خشکِ خیمه‌گاهم داد

پیراهنی در عرش روی سینه‌ی زهراست
صوت حزین مادر او سوز و آهم داد

گفتم کجا این پیروهن را غارتش کردند؟
ماه مُحرّم راه بین قتلگاهم داد
****
سرِ پیراهن تو گریه‌‌ی ما را درآوردن
میان این همه کشته چرا تنها تو عریانی؟
****
زِرهم رفت ولی پیروهنم دست نخورد
روزی مُسلِمت انگار عریانی نیست

من از این وجه شباهت به خودم می‌بالم
لایق سنگ زدن هر لب و دندانی نیست

دخترم را بغلش کن به کنیزی نرود

در زیر پای اسب دو کودک زِ دست رفت
چون کودکان پیاده و دشمن سواره بود
****
با زانو آمد و به برِ نعش او نشست
ولدی ولدی، ولدی ولدی، ولدی ولدی

تو بیا و خودت بگو بدنت را چگونه جمع کنم؟
تو این همه شده‌ای من هنوز یک نفرم